Durante séculos, fenicios, romanos, sarracenos e viquingos acudiron ata a comarca do Salnés, nas Rías Baixas, atraídos polas súas riquezas. Hoxe aínda é posible rastrexar as pegadas do seu paso pola rexión, a cuberto da ría de Arousa, salpicada de castros que testemuñan a longa historia da zona. Os fenicios adoitan elixir as illas para realizar as súas transaccións comerciais cos habitantes dos lugares que visitaban. Unha das razóns era a seguridade que estas lles proporcionaban.
Os fenicios eran uns navegantes e comerciantes excepcionais. A súa especialización en determinadas manufacturas permitiulles dedicarse a un comercio moi rendible nos reinos circundantes e nos territorios de ultramar. Da súa propia produción, os fenicios ofertaban madeira de cedro, tecidos (entre eles os célebres de cor púrpura), marfiles tallados, mobles de madeiras nobres, colgantes, cuncas e xarras de ouro e prata, e en xeral produtos de artesanía de alto valor, e intercambiaban a prata, o chumbo e o estaño que obtían en España, o trigo e o liño de Exipto, os bálsamos e a mel de Israel, os cabalos e mulos de Anatolia, o marfil e os escravos de África, o aceite e os cereais de Grecia. Os metais foron o seu obxectivo fundamental da ruta atlántica. Foron os difusores por vía marítima do novo metal, revolucionario na guerra e no campo: o ferro, que foi usado por primeira vez no país hitita. Os fenicios tamén marcharon á procura de estaño, material indispensable para fabricar o bronce aliándoo con cobre, chegando ata as illas Casitérides. O estaño podería atoparse a só 30 quilómetros da costa galega. Ademais, a zona das Rías Baixas contaba cunha ruta fluvial, o río Miño, para adentrarse no interior, e as rías tiñan extraordinarios portos naturais onde fondear e comerciar coas comunidades indíxenas. Segundo Heródoto, os fenicios acendían fogueiras nas praias e deixaban alí as mercadorías para intercambiar os seus produtos. É difícil saber se é así, aínda que nas praias fósiles do Arenal en Vigo atopáronse cerámicas púnicas e neopúnicas dos séculos VI ao I a. C. O comercio entre os fenicios e o noroeste peninsular intensifícase tras a I Guerra Púnica (264-241 a. C.). A perda dalgúns territorios do Mediterráneo e a irrupción de Roma como nova potencia obrigou aos mercadores fenicios a buscar outros destinos nos que poder abastecerse de materias primas a cambio dos seus produtos. Nesa procura será cando se establezan as rutas comerciais que traerán ao noroeste un abundante número de materiais e obxectos de procedencia mediterránea.
A Illa de Arousa é unha illa (e municipio) situada na ría de Arousa (provincia de Pontevedra). Os fenicios, aproveitando que tiñan unha gran habilidade para a navegación, adoitan elixir as illas para realizar os seus intercambios comerciais cos habitantes. A illa, que ten unha superficie de 7 quilómetros e case 5.000 residentes, enlaza coa península grazas a un ponte inaugurado en 1985. Está declarada Reserva Natural e a súa economía céntrase na pesca, o marisqueo e o comercio. Ademais, destaca o Parque Natural de Carreirón, localizado na parte sur da illa e declarado como unha zona especial para a protección de aves como poden ser as garzas. Ao longo da illa, pódense ver diferentes especies de animais silvestres -lagartos, coellos, rás ou paxaros-, así como distintas variedades de plantas.