O xacemento de Sa Ferradura atópase sobre un promontorio costeiro situado na costa suroeste de Mallorca, nunha zona dominada actualmente por formacións vexetais de garriga baixa.
Accédese a través dun acceso natural estreito, defendido por diversas liñas amuralladas escalonadas. A superior constitúe un muro considerable, que pecha o acceso ao asentamento. Está formada por dous tramos cóncavos construídos mediante técnica ciclópea, unidos en ángulo, cunha lonxitude total de uns 18 metros. Dentro do recinto fortificado atopamos dúas habitacións, nunha, que debía ser un recinto a ceo aberto atopáronse sete lareiras e na outra era unha habitación pechada con porta de acceso.
É un xacemento que ilustra de forma moi clara o cambio de época entre o fin da etapa das navetas e o inicio da cultura talayóticas. Neste contexto atopámonos esta fortificación, a máis antiga de Mallorca, nun lugar moi inaccesible. Crese que os seus habitantes buscaban un lugar onde poder defenderse dos ataques provenientes do interior da illa, xa que todas as evidencias apuntan a que non era un asentamento permanente, senón de refuxio ocasional «debido á gran cantidade de chemineas atopadas ou a inexistencia dun depósito de auga». Xusto fronte ao istmo hai restos doutro xacemento arqueolóxico, tamén prehistórico, aínda inexplorado.