Templo histórico en Lugo dedicado a Santiago
A Igrexa de Santiago de Meilán posúe un alto valor histórico e artístico dentro do patrimonio lucense.
A súa orixe remóntase á época da repoboación do século VIII, con referencias documentais desde o ano 762.
Vinculada inicialmente a unha comunidade monástica, foi promovida probablemente polo bispo Odoario, unha figura clave na restauración da diocese de Lugo durante a Reconquista.
O edificio conserva elementos da súa estrutura románica primitiva, como a nave rectangular e o ábside semicircular. A finais do século XVII e comezos do XVIII, realizáronse importantes reformas que incorporan unha fachada barroca e unha torre-campanario, restaurada en 1773.
Destacan especialmente os capiteis esculpidos do arco triunfal, cunha decoración vexetal influenciada por artistas de ascendencia hispano-borgoñona. A riqueza iconográfica amplíase cunha colección de canecillos esculpidos nos alerios, con representacións zoomórficas, antropomórficas e obscenas, típicas do simbolismo moralizante medieval.
A igrexa tamén contén unha significativa iconografía xacobea, como a imaxe pétrea de Santiago Peregrino, en referencia á súa advocación orixinal, anterior mesmo ao descubrimento dos restos do Apóstolo en Compostela.