Capela do San Benito da Cova do Lobo
Sobre este patrimonio
Na parroquia de Piñor atópase o santuario de San Benito da Cova do Lobo, famoso pola romaría que se celebra cada 11 de xullo. Os devotos acoden para pedir a curación de diversas enfermidades, especialmente verrugas e raquitismo, xa que a poucos metros está o milagreiro Penedo Tangaraño, unha gran rocha á que se atribúen poderes curativos. A ermida é unha construción sinxela, con pórtico na fachada principal, terraza con balcón e unha pequena espadaña con campás. O edificio actual é do século XX, aínda que a tradición da capela remóntase á Idade Media. O contorno destaca polo seu paisaxe natural, con vexetación, formacións rochosas, unha gran cruz nun outeiro e un pequeno cruceiro fronte á capela. O lugar está rodeado de lendas e tradicións, e créese que a súa orixe está relacionada coa cristianización de antigos cultos pagáns. O Penedo Tangaraño, unha rocha case esférica apoiada sobre outras tres, é coñecido por curar enfermidades estrañas e polo rito de pasar por baixo dela para curar.
Para saber máis
En Piñor hai unha igrexa pequena e especial chamada San Benito da Cova do Lobo. Cada 11 de xullo, moitas persoas van alí nunha festa chamada romaría para pedirlle a San Benito que lles cure enfermidades como verrugas ou debilidade. Moi preto hai unha rocha enorme, o Penedo Tangaraño, que parece máxica porque a xente cre que pode curar enfermidades se pasas por baixo dela. A igrexa é sinxela, cunha terraza e campás, e está rodeada de árbores e pedras grandes. Ademais, hai moitas historias e lendas sobre este lugar, e a xente canta cancións tradicionais cando vai á romaría. É un sitio cheo de natureza e maxia, perfecto para descubrir coa familia.
Para coñecelo mellor
O santuario de San Benito da Cova do Lobo, na parroquia de Piñor, constitúe un enclave de notable valor etnográfico e relixioso, citado por Curros Enríquez no seu poema “Tangaraños”. A ermida, de planta rectangular e presbiterio elevado, presenta pórtico frontal, terraza balconada e espadaña de dous vanos, elementos propios da arquitectura relixiosa rural galega do século XX, aínda que a tradición do culto remóntase á Idade Media. O contorno, caracterizado pola súa riqueza paisaxística e a presenza de elementos como o Penedo Tangaraño ou Vigón —rocha de grandes dimensións con función litolóxica e reputación de curar afeccións cutáneas e raquitismo—, reforza o carácter sincrético do lugar, resultado da cristianización de antigos cultos pétreos. A romaría anual, celebrada o 11 de xullo, mantén vivas prácticas rituais e devocionais, como o paso baixo a rocha e a recitación de coplas populares. O conxunto intégrase nun paisaxe salpicado de restos arqueolóxicos (A Piteira, O Castro, Louredo), o que suxire unha continuidade cultual desde época visigótica ou mesmo anterior, posiblemente vinculada á implantación monástica beneditina no século XII ou á presenza de eremitas. O santuario e o seu contorno son paradigmáticos da pervivencia de tradicións e crenzas populares na Galicia rural.
Localización
- Concello
- Barbadás
- Provincia
- Ourense
- País
- España
O ben
- Eco-destino
- Río Miño – Ourense
- Contorna
- Rural
Como chegar
- Acceso
- Por terra
A visita
- Visitábel
- Si
Coordenadas
- Latitud
- 42.31935
- Longitud
- -7.90823