O castro coñecido como O Castriño é un dos cinco castros que se asentan fronte ao litoral vigués. Atópase situado na parroquia de Coia. En O Castriño atopáronse numerosos fragmentos de cerámica castrexa de diferente tipoloxía, xunto con restos cerámicos foráneos, representados fundamentalmente por ánforas púnicas. Estes achados localizan temporalmente este castro entre os séculos IV e II a. C. Hoxe, apenas queda un promontorio, entre edificios, aínda que aínda é recoñecible polos seus trazos naturais. Os fenicios mantiveron durante séculos relacións comerciais cos castros galaicos. A súa situación xeográfica favorecía estes contactos.
Os fenicios eran uns navegantes e comerciantes excepcionais. A súa especialización en determinadas manufacturas permitiulles dedicarse a un comercio moi rendible nos reinos circundantes e nos territorios de ultramar. Da súa propia produción, os fenicios ofertaban madeira de cedro, tecidos (entre eles os célebres de cor púrpura), marfiles tallados, mobles de madeiras nobres, colgantes, cuncas e xarras de ouro e prata, e en xeral produtos de artesanía de alto valor, e intercambiaban a prata, o chumbo e o estaño que obtían en España, o trigo e o liño de Exipto, os bálsamos e a mel de Israel, os cabalos e mulos de Anatolia, o marfil e os escravos de África, o aceite e os cereais de Grecia. Os metais foron o seu obxectivo fundamental da ruta atlántica. Foron os difusores por vía marítima do novo metal, revolucionario na guerra e no campo: o ferro, que foi usado por primeira vez no país hitita. Os fenicios tamén marcharon á procura de estaño, material indispensable para fabricar o bronce aliándoo con cobre, chegando ata as illas Casitérides. O estaño podería atoparse a só 30 quilómetros da costa galega. Ademais, a zona das Rías Baixas contaba cunha ruta fluvial, o río Miño, para adentrarse no interior, e as rías tiñan extraordinarios portos naturais onde fondear e comerciar coas comunidades indígenas. Segundo Heródoto, os fenicios acendían fogueiras nas praias e deixaban alí as mercadorías para intercambiar os seus produtos. É difícil saber se é así, aínda que nas praias fósiles de O Arenal en Vigo atopáronse cerámicas púnicas e neopúnicas dos séculos VI ao I a. C. O comercio entre os fenicios e o noroeste peninsular intensifícase tras a I Guerra Púnica (264-241 a. C.). A perda dalgúns territorios do Mediterráneo e a irrupción de Roma como nova potencia obrigou aos mercadores fenicios a buscar outros destinos nos que poder abastecerse de materias primas a cambio dos seus produtos. Nesa procura será cando se establezan as rutas comerciais que traerán ao noroeste un abundante número de materiais e obxectos de procedencia mediterránea.
A cultura castrexa fusiónase coa romana dando lugar á coñecida cultura galaico-romana. Na cidade galega de Vigo, máis en concreto entre Tomás Alonso e a zona de Coia, atópase o parque Castro O Castriño. Esta fortificación é unha das cinco asentadas na localidade e nela atopáronse cerámicas que relacionan ao castro cos séculos IV e II a.C. Cando falamos de castros referímonos a poboados fortificados de pedra que se empezaron a habitar desde o século VI a.C. As construcións solían ser circulares e os tellados realizábanse empregando ramas, barro e varas. Actualmente, o castro O Castriño pasa bastante desapercibido debido ao urbanizado que atopa o seu contorno. De feito, a veciñanza desta zona adoita solicitar ao Concello que acometa diversas limpezas no parque para non perder algo tan valioso como este pequeno castro.