O castro da Punta do Muíño do Vento é un pequeno asentamento marítimo situado nunha península, cunha altitude sobre o nivel do mar de apenas 10 metros e situado na parroquia de Alcabre, en Vigo. É un dos asentamentos castrexos máis antigos de Vigo. A primeira ocupación do asentamento data do século VIII a.C., na Idade do Bronce, desta época son os machados de talón, pezas relacionadas co intercambio comercial cos poboados da franxa atlántica europea. As casas desta época estaban feitas de madeira e palla, polo que apenas deixaron rexistro arqueolóxico.
O castro do Muíño do Vento era un emporio, ao igual que o castro veciño de Toralla, é dicir, un asentamento comercial. Os numerosos restos de cerámica de orixe mediterránea constatan a importancia deste enclave dentro do comercio con outros pobos e probablemente fose un paso obrigado de navegantes procedentes do sur, que ían en busca dos prezados metais do norte, como o estaño. Posteriormente, os romanos ocuparon os arredores do recinto coa construción de salazóns, industrias pesqueiras e vilas romanas, o que provocou o abandono do antigo asentamento.
O castro Punta do Muíño de Vento atópase na cidade galega de Vigo e é un dos máis antigos da cidade xunto co castro de Toralla, localizado na illa. Está situado no que foi ata 1887 unha fábrica de conservas e un matadoiro municipal. Actualmente, forma parte dunha das exposicións do Museo do Mar de Vigo, ubicado na parroquia de Alcabre. Localizáronse máis de 20.000 pezas e restos do poboado castrexo, onde se poden observar restos das vivendas circulares do asentamento primitivo dos séculos VIII ou VII a.C. Naquela época, as casas construíanse con madeira e palla, pero estes materiais non deixaron rastro. Ademais, na parte leste do castro, pódense observar tres pedras verticais que poderían pertencer a un altar.