O alto do Milreu localízase uns metros máis arriba do poboado, desde alí cara ao norte a lonxe pódense intuir as illas de Sagres totalmente rochosas que tamén pertencen ao Parque Nacional Marítimo Terrestre das Illas Atlánticas de Galicia. Vese tamén a punta de Lagos e á súa dereita esténdense as praias de Zafra e a praia dos Bois que remata na punta dos Bois. Actualmente é zona de reserva do parque e o desfrute destas praias lévano os cabalos que viven en liberdade na illa. Estes foron introducidos, xunto con outros animais, cando a illa foi utilizada como coto de caza, quedando actualmente os cabalos e os cervos que pacen en liberdade. Enfronte divísase a liña de costa que correspondería coa entrada da ría de Arousa polo norte. Pódense diferenciar os municipios de Aguiño, Ribeira e xa entrando estaría a Pobra do Caramiñal e Cabo de Cruz. A elevación que se ve a lonxe corresponde co monte da Curota. Todo nun entorno cheo de formas caprichosas das rochas, maiormente granodiorita, que o vento e o salitre van moldeando e alisando. A paisaxe rochosa da illa non deixa indiferente ao visitante e dá paso á imaxinación. Se nos deixamos levar polas historias de Ramón Cabanillas sobre Sálvora, contanos en "Na noite estrelecida" que a espada de Excalibur pode ser atopada nas proximidades entre Alto Milreu e a praia dos Bois. O autor fai unha versión libre dos mitos artúricos mesturándoos con elementos celtas, e sitúa en Galicia os principais feitos das lendas do rei Arturo e os seus cabaleiros.
Conta a lenda que uns seres mitolóxicos con orixe nos illotes próximos a Sálvora que serían o "Home de Sagres" e o "Falcoeiro" que querían ter amoríos coa "Forcadiña". Os dous xigantes loitaron entre eles e o home de Sagres, máis grande e forte, deu un golpe que lle mandou as queixadas preto de alí de onde loitaban
naquel duro combate Sagres partíulle a lingua en sete anacos, e as muelas do desafortunado "Falcoeiro" foron dar ao Carreiro, mentres que os últimos dentes foron dar máis alá dos Prexeiros. Despois da loita, o Home de Sagres deu a volta e púxose a descansar. Aínda se conta esta lenda polos mariñeiros da zona rememorando así os nomes dos rochedos e illotes que abundan na zona. Os illotes que rodean o arquipélago de Sálvora son a Illa de Vionta alongada e baixa que alberga un sistema dunar, Illa Gaivoteira, Illa Herbosa totalmente rochosa e con herba e Illa Noro que destaca pola súa altura e é a máis próxima a Sálvora. E quedarían o resto de illotes como Illa Cornella, Illa Insua Bela, Illa Pedra Vella e Pedras do Sargo. O Parque Nacional Marítimo Terrestre das Illas Atlánticas de Galicia (PNMTIAG) destaca polos seus valores naturais. A flora desta illa está maiormente formada por matogueira e flora de acantilado, atópase a retama Cytisus insularis endemismo da illa que só se atopa en Sálvora e na Illa de Ons, que se ve sobre todo en zonas de acantilado. Destacan as poboacións de aves de gaivota patiamarela Larus michaelis por ser unha das máis grandes do mundo dentro do PNMTIAG e Corvo mariño moñudo Phalacrocorax aristotelis que representa o 50% da poboación de España e é unha das poboacións máis grandes de Europa dentro do PNMTIAG. Tamén neste arquipélago hai máis oportunidades de atopar á Gaivota escura Larus fuscus xa que se atopan máis exemplares que no resto de arquipélagos, a diferenza fundamental coa gaivota patiamarela é que esta é máis escura.