Cangas. Lenda de María Soliño. Praia de Rodeira e invasión sarracena
Sobre este patrimonio
Segundo documentos históricos, os piratas turcos e sarracenos chegaron por sorpresa á estación marítima da vila pontevedresa de Cangas do Morrazo un día de 1617; minutos antes das oito da tarde. Con escasos efectivos e pobremente armados, con rudimentarias barricadas e aperos de labranza, a resistencia foi inútil e as primeiras baixas non tardaron en sementar as rúas ao ritmo ao que avanzaba o invasor. Unha multitude difícil de cuantificar e que os promotores cifran en "varios miles de persoas" converteuse en testemuña das dramáticas consecuencias. No Eirado do Costal visualizaron os rescoldos do desastre, co pobo buscando entre os escombros aos seus achegados. Entre eles Pedro Barba, marido de María Soliño, que foi abatido na contenda deixando viúva e un drama como herdanza dos seus bens. As xerarquías contemplaban a traxedia desde un lustroso balcón da rúa Cervantes, mentres o pobo llano buscaba oco nas primeiras filas ou entre as cabezas dos seus veciños para ser testemuñas. "Creo que están buscando aos mortos, pero non hai maneira...", consolaba unha nai á súa filla que se estaba a perder a escena entre a multitude. Tras o bárbaro ataque, sen vivendas e, cos seus utensilios de pesca e barcos destrozados, queda un pobo absolutamente desolado. Cangas sume nunha máis que notable crise económica que impide mesmo que os vasalos paguen as rendas que os nobres esixen polo uso das súas terras. Así, os nobres da época que non estaban dispostos a perder o poderío económico que ostentaban desde facía décadas, inician unha campaña co apoio da Santa Inquisición -da cal formaban parte moitos deles-, para denunciar por bruxería a mulleres da época que gozaban dunha boa posición económica, mesturando entre elas a outras mulleres declaradas pobres de solemnidade"
Para saber máis
boa parte delas viúvas tamén, tras a invasión turca en Cangas, para evitar así que se puxesen de manifesto os seus verdadeiros intereses. Foi o caso de María Soliño, quen ao enviuvar de Pedro Barba pasou a ser posuidora de todos os seus bens. A morte do seu marido e do seu irmán na invasión turca sumírona nunha importante depresión -cada noite percorría a praia de Rodeira, escoitando as ondas, lembrando aos seus familiares mortos-. As reiteradas visitas á praia de noite foron causa suficiente para iniciar contra ela un proceso por diferentes acusacións relacionadas coa bruxería. María Soliño foi levada ás cárceres secretas do Santo Oficio no ano 1621. Acusada de entregar a súa alma ao demo e de posuír poderes demoníacos capaces de causar os máis terribles males, foi sometida a tortura física e psicolóxica ata que confesou ser bruxa desde facía máis de dúas décadas, afirmando ademais na súa desesperación que chegara a manter tratos carnais co demo. Aínda que está constatado que María Soliño naceu no ano 1551 na propia vila de Cangas, nada se sabe certo sobre a data da súa morte. Non hai partida de defunción, nin se coñece o lugar onde puido ser enterrada, o que contribuíu sen dúbida a alimentar o mito do personaxe nunca morto: María Soliño.
Para coñecelo mellor
Conta a lenda unha das máis fermosas historias que garda na súa memoria popular, Cangas de Morrazo e, rememora 400 anos despois en vivas representacións durante as noites de lúa chea, nas súas festas populares. É a historia de Maria Soliño, quen foi condenada alá polo século XVII pola Santa Inquisición, acusada de bruxaría. En realidade, esta pobre muller puido ser, sen máis, unha vítima dun maquiavélico plan orquestrado polo Santo Oficio e os nobres da época, quen non pretendían outra cousa que despoiala de todos os seus bens. Cangas era por aquel entón, un pobo de pescadores en pleno auxe económico. Unha boa parte da poboación vivía das non pequenas ganancias económicas que xeraban a pesca e a salgadura de peixe.Corría o ano 1617 cando piratas turco-berberiscos asolaron a Ría de Vigo. Tras tentar desembarcar en Vigo onde se atoparon cunha forte oposición dos veciños, dirixíronse a Domaio expoliando canto atoparon ao seu paso; deixando uns cantos mortos tirados na praia, entre eles Antonio Soliño e Pedro Barba, irmán e marido de María Soliño. A continuación, arrasaron o pobo de Cangas deixándoo sumido na máis absoluta pobreza. Con todo María Soliño, ao enviudar de Pedro Barba pasou a ser posuidora de todos os seus bens: unha casa de dúas plantas en pedra, varias fincas, unha dorna, e o máis importante: dereitos de presentación en varias capelas e freguesías da zona, entre elas a Igrexa de San Martiño en Moaña, a Colexiata de Cangas e a Igrexa de San Cibrán en Aldán.Os dereitos de presentación eran uns poderes segundo os cales o posuidor dos mesmos, -habitualmente os sucesores do fundador dunha igrexa-, podían elixir ao seu titular cando quedase vacante tendo ademais un porcentaxe das ganancias que a parroquia xerase.Sumida nunha importante depresión pola perda dos seus achegados, cada noite percorría a praia de Rodeira, escoitando as ondas e lembrando aos seus familiares mortos. As reiteradas visitas á praia de noite, foron causa suficiente para iniciar contra ela un proceso por diferentes acusacións relacionadas coa bruxaría. María Soliño foi levada ás cárceres secretas do Santo Oficio no ano 1621, acusada de entregar a súa alma ao demo e de posuír poderes demoníacos capaces de causar os máis terribles males. Sometida a tortura física e psicolóxica, confesou ser bruxa desde facía máis de dúas décadas, afirmando ademais na súa desesperación que chegara a manter tratos carnais co demo. Foi despoixada de cantos bens posuía e condenada a levar o hábito de penitente durante seis meses. Aínda que está constatado que Maria Soliño naceu no ano 1551 na propia vila de Cangas, nada se sabe certo sobre a data da súa morte. Non hai partida de defunción, nin se coñece o lugar onde puido ser enterrada, o que contribuíu sen dúbida a alimentar o mito do personaxe nunca morto: María Soliño.Non foi Maria Soliño a única bruxa" xulgada naqueles tempos. Moitas foron as mulleres que sufriron inxustamente nas súas carnes estas falsas acusacións froito da avaricia de quen ostentaban o poder. Contan as lendas e tamén os vellos documentos procesuais, que nestes areais de Rodeira, tamén chamada Praia de Áreas Gordas, se reunían mulleres para realizar ritos demoníacos e bruxerís. Contaban que nas noites podía verse como as bruxas tiñan relacións carnais co demo. Hoxe, máis alá de ritos e lendas, a praia é un lugar de encontro e gozo para milleiros de persoas que toman o sol na area, se dan baños
Galería
Localización
- Localidade
- Urbano
- Concello
- Cangas
- Provincia
- Pontevedra
- País
- España
O ben
- Tipo
- Praia
- Eco-destino
- Ría de Vigo
- Contorna
- ou practican deportes náuticos aproveitando as boas condicións e a seguridade que ofrece o abrigo da ría. A praia de Rodeira, constitúe un pequeno luxo: trátase dunha praia situada, en pleno núcleo urbano -aínda que xeograficamente pertence á parroquia de Coiro-, é algo do que Cangas pode presumir. O areal foi perdendo extensión, primeiro coa construción de peiraos para as industrias conserveras, e pouco despois polo Paseo Marítimo que a acurtou un pouco máis."
- Relevancia
- Pontevedra
Como chegar
- Acceso
- Por mar Por terra
- Distancia
- Menos de 10 minutos en coche
A visita
- Accesible
- No
- Aparcamento
- No
Coordenadas
- Latitud
- 42.26164900
- Longitud
- -8.77042300