A Igrexa de Santa Cristina é un templo que combina elementos románicos e neoclásicos, datado orixinalmente no século XII e reformado no século XIX. Presenta planta rectangular e muros de sillería de granito encintada, cunha moldura superior que acompaña a cuberta a dúas augas. Na fachada principal destaca a porta de entrada en arco, ricamente decorada, sobre a que se sitúa unha inscrición coa data de construción. Enriba hai unha hornacina hoxe baleira e, a ambos os lados, fiestras rectangulares. Na parte superior, molduras circulares marcan o arranque da espadaña, flanqueada por pináculos con bolas. A espadaña, de dous corpos, conta con dous ocos para campás no primeiro nivel e un só arco no segundo, ambos rematados con pináculos laterais. O conxunto culmina cun pináculo e unha cruz metálica. No interior, destaca unha cruz renacentista que sae en procesión durante as festas patronais, acompañando as imaxes de Santa Cristina e Santa Mariña, patroas da parroquia.
A Igrexa de Santa Cristina é unha igrexa moi antiga e especial. Ten forma de rectángulo e está feita con grandes pedras de granito. A súa porta principal é moi bonita, cun arco decorado e unha inscrición que conta cando se construíu. Enriba da porta hai un oco onde antes había unha figura, e aos lados, ventás pequenas. Arriba do todo hai unha espadaña, que é como unha pequena torre onde están as campás, e remata cunha cruz metálica. Dentro da igrexa hai unha cruz moi antiga e bonita que sae nas procesións das festas, xunto coas imaxes de Santa Cristina e Santa Mariña, que son as patroas do pobo.
A Igrexa de Santa Cristina, de orixe románico (século XII) e profundamente reformada no século XIX, presenta planta rectangular e muros de sillería de granito encintada, rematados na parte superior por unha moldura que acompaña a cuberta a dúas augas. A fachada principal articúlase arredor dunha portada de arco decorado, sobre a que se dispón unha lenda coa data de construción. Superiormente, unha hornacina baleira e fiestras rectangulares laterais achegan simetría, mentres que molduras circulares marcan o inicio da espadaña. Esta, de dous corpos, alberga dous ocos para campás no primeiro nivel e un arco único no segundo, ambos rematados por pináculos. O conxunto culmina nun pináculo central e unha cruz metálica. No interior destaca unha cruz procesional renacentista, peza central nas celebracións patronais, acompañando ás imaxes de Santa Cristina e Santa Mariña, patroas da parroquia, o que subliña a riqueza litúrxica e artística do templo.