A Ponte de Ourense

Sobre este patrimonio

A Ponte Maior de Ourense, tamén coñecida como Ponte Romana ou Ponte Vella, é un dos grandes símbolos da cidade e unha das obras de enxeñaría máis destacadas da antigüidade en Galicia. A súa orixe remóntase ao século I, cando formaba parte da Vía Nova romana, que conectaba Bracara Augusta (Braga) con Asturica Augusta (Astorga). A ponte destaca polo seu monumental arco central, que foi durante séculos o de maior luz de todas as pontes romanas de pedra, alcanzando os 44 metros e elevándose case 38 metros sobre o río Miño.

Ao longo dos séculos, a Ponte Maior sufriu numerosas reformas, especialmente tras o colapso do seu arco principal no século XII. A reconstrución medieval, finalizada no século XVII baixo a dirección de Melchor de Velasco Agüero, deuulle o seu aspecto actual, aínda que aínda conserva elementos romanos orixinais nos arcos iniciais. A ponte, que chegou a contar con once arcos e hoxe conserva sete, foi durante séculos un importante nó de comunicacións e motor do desenvolvemento de Ourense.

Declarada monumento histórico en 1961, desde a súa peonalización en 1989 é un dos tres grandes emblemas da cidade, xunto ás Burgas e á Catedral de San Martiño. Xunto á ponte atópase a capela dos Remedios e, antigamente, unha picota ou pelouriño, símbolo da xustiza medieval.

Para saber máis

¿Sabías que en Ourense hai unha ponte moi antiga chamada Ponte Maior ou Ponte Romana? Construírona os romanos fai case dous mil anos para cruzar o río Miño e unir diferentes cidades. A ponte é enorme: ten arcos moi altos e un deles foi o máis grande de todas as pontes romanas de pedra.

Co paso do tempo, a ponte foise rompendo e arranxando moitas veces, e por iso agora mestura partes romanas e medievais. Antes, por aquí pasaban carros, soldados e comerciantes, e era moi importante para a cidade. Hoxe só poden pasar persoas andando e é un dos lugares máis bonitos de Ourense. Ao lado da ponte hai unha pequena capela e, antigamente, había unha columna onde castigaban aos que facían cousas malas.

Para coñecelo mellor

A Ponte Maior de Ourense, identificada tamén como Ponte Romana ou Ponte Vella, constitúe unha das infraestruturas viarias máis relevantes do noroeste peninsular, con orixe no século I como parte do ramal da vía XVIII do Itinerario de Antonino. O seu arco central, cunha luz de 44 metros e unha elevación de case 38 metros, superou a todas as estruturas similares do Imperio, tanto en pedra como en madeira, e foi considerado durante séculos o maior de España ata o século XIX.

A ponte conserva actualmente sete dos once arcos orixinais, tras sucesivas reconstrucións derivadas do colapso do arco principal no século XII e as reformas medievais culminadas no século XVII baixo a dirección de Melchor de Velasco Agüero. A súa morfoloxía actual é predominantemente medieval, se ben mantén elementos romanos como os arcos de arranque. A estrutura estivo reforzada por unha torre defensiva ata o século XIX e, no seu extremo urbano, desemboca ante a capela gótica dos Remedios (1522), restaurada nos anos oitenta e actualmente pendente de rehabilitación tras un incendio.

A Ponte Maior foi declarada monumento histórico o 6 de abril de 1961 e, tras a súa peonalización en 1989, consolidouse como un dos tres grandes símbolos de Ourense, xunto ás Burgas e á Catedral de San Martiño. A presenza histórica dunha picota ou pelouriño xunto á ponte subliña o seu papel central na administración de xustiza e a vida urbana medieval.