A Igrexa de Santa María de Feá é un destacado exemplo de arquitectura relixiosa románica, construída entre finais do século XII e comezos do XIII. Presenta planta rectangular e cuberta a dúas augas, rematada nos extremos por pináculos de punta de diamante e un Agnus Dei esculpido no testero do ábside. Toda a cornixa está decorada cun conxunto de canecillos orixinais de época románica. A fachada principal conta cunha porta de acceso e un escudo heráldico, e corónase cunha espadaña de dobre vano e unha cruz de pedra na cima. Nun dos muros laterais consérvase outra porta románica, de dobre arquivolta apuntada sobre columnas acodadas. No interior destaca o arco de medio punto apuntado, que engade monumentalidade ao espazo. A igrexa, ademais do seu valor arquitectónico, é un importante centro de devoción local.
A Igrexa de Santa María de Feá é unha igrexa moi antiga, feita de pedra, que se construíu hai moitos séculos. Ten forma de rectángulo e un tellado a dúas augas, como unha casita, pero con adornos nas esquinas e unha figura de cordeiriño (Agnus Dei) na parte de atrás. Ao redor do tellado hai moitas caritas e figuras talladas en pedra chamadas canecillos. A porta principal é moi bonita e enriba ten un escudo. Arriba do todo hai unha espadaña con dúas campás e unha cruz de pedra. Nun dos lados hai outra porta antiga, con arcos e columnas. Dentro, o arco grande é un dos detalles máis bonitos. É un lugar especial para a xente do pobo e para aprender como eran as igrexas románicas.
A Igrexa de Santa María de Feá, edificada entre finais do século XII e comezos do XIII, constitúe un exemplar significativo do románico rural galego. De planta rectangular e cuberta a dúas augas, presenta pináculos de punta de diamante nos vértices e un Agnus Dei esculpido no testero absidal. A cornixa perimetral está decorada cun conxunto de canzorros orixinais, que amosan a pervivencia da iconografía románica. A fachada principal organízase en torno a unha portada de acceso sinxela, sobre a que se dispón un escudo heráldico; remátaa unha espadaña de dobre vano con cruz pétrea no vértice. No paramento lateral ábrese unha segunda portada románica, de dobre arquivolta apuntada sobre columnas acodadas, que testemuña a riqueza do repertorio escultórico orixinal. No interior destaca o arco de medio punto apuntado, elemento de transición cara ao gótico. O conxunto, ben conservado, pon de manifesto a importancia do templo na articulación da paisaxe relixiosa e social da comarca.