Illas Cíes. Illa de San Martiño e o comercio fenicio

Vigo

Sobre este patrimonio

Os fenicios elixían illas como as Cíes para realizar os seus intercambios comerciais. As illas Cíes, especialmente a de San Martiño ou illa do Sur, brindaban protección e seguridade para fondear. Tiñan, ademais, abundantes fontes que permitían realizar o aprovisionamento de auga ás naves, mentres que o abastecemento de víveres podía realizarse indo aos portos próximos das rías e mesmo nalgunhas épocas en establecementos situados nas mesmas illas. Nas Cíes atópase a lenda de Xulio César e últimos herminios, que se refuxiaron nelas. Na illa de San Martiño hai restos de edificacións romanas ou anteriores, que suxiren a existencia dunha vila romana.

Para saber máis

As augas ao norte do cabo de Vicos, na illa de San Martiño, coñecido na antigüidade como Vicos Caporum, eran un lugar de fondeo privilexiado para as naves oceánicas en tránsito pola costa occidental da península Ibérica. Primeiro chegaron os navegantes fenicios, arredor dos comezos do primeiro milenio antes de Cristo. Comezaron a facer visitas esporádicas ás costas galegas, que foron facendo máis frecuentes na medida que foron establecendo factorías máis cara ao occidente no Mediterráneo. O gran número de anclas líticas localizadas por buceadores ao norte do cabo de Vicos, preto da Furna de Fornos, de Punta Xesteira e de Rego da Serpe, así o indica. As anclas líticas eran instrumentos de elaborada tecnoloxía auxiliar naval, de dous, tres e ata catro buratos, con pesos entre vinte e cincuenta, ou máis, quilos, necesarias para o fondeo de naves de certo porte. Así mesmo, atopáronse ánforas mesaliotas, traídas polos comerciantes fenicios.

Para coñecelo mellor

A poboación fenicia contaba con ampla experiencia no mundo da navegación de barcos. Por iso, as Illas Cíes foron un destino desexado para realizar os seus intercambios comerciais. Tamén coñecidas como Illas dos Deuses, son un arquipélago situado na provincia de Pontevedra, na boca da ría de Vigo e o forman tres illas: Norte ou Monteagudo, do Medio ou Faro, e Sur ou San Martiño. Os humanos chegaron a estas illas arredor do ano 3.500 a.C., aínda que o primeiro asentamento recóllese na Idade do Bronce. Esta época caracterízase pola fabricación de utensilios deste metal grazas á combinación de cobre e estaño. A Illa de San Martiño ten forma triangular e é unha das máis anchas das Illas Cíes. Actualmente, podemos observar restos da nosa historia galega como o eremitorio de San Martiño, pezas do Muíño do Limpiño e alcanzar o punto máis alto da illa Sur, o monte Pereira. A fauna das Illas Cíes caracterízase por numerosas especies como gaivotas, corvos mariños, pombas, paxaros, mamíferos, réptiles, insectos, así como unha abundante fauna mariña, incluíndo todo tipo de moluscos e crustáceos. En relación á súa flora, destacan o piñeiro e o eucalipto e, entre os arbustos, predomina o toxo, a xara e a silveira. Ademais, grazas aos cantís e ás dunas, aparecen novas plantas de gran valor, dada a súa singularidade e escaseza.