O Museo de Pontevedra alberga, entre outras coleccións arqueolóxicas, a integrada polas producións metálicas da Idade do Bronce desde mediados do III milenio a. C., ás que corresponden os primeiros obxectos de cobre, atopados en Monte das Cabras (Ribeira, A Coruña), e obxectos de procedencia mediterránea e tamén atlántica, que constatan as relacións comerciais entre as comunidades galaicas e os pobos do norte e do sur. Tamén pode verse nesta sección unha importante mostra da ourivaría áurea antiga, entre a que figura o famoso Tesouro de Caldas", do que se conservan un cómbe, tres vasos, vinte e oito anelas-lingote macizas, tres lingotes-barra e seis fragmentos de lámina de tiras, a maior acumulación de ouro -14,9 kg dos máis de 25 orixinais- coñecida na prehistoria europea. Foi atopado na vila pontevedresa de Caldas de Reis, na ""Veiga das Silgadas"", por un veciño que traballaba poñendo os postes dunha viña.O Museo de Pontevedra foi creado pola Deputación provincial en 1927 para completar o labor levado a cabo pola Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra, á que acabará sucedendo e da que recibirá unha extraordinaria colección de obras arqueolóxicas, documentos, libros e fotografías tras a súa extinción en 1937. O museo consta actualmente de seis edificios, cinco emplazados na parcela nororiental do núcleo histórico da cidade, na rúa Pasantería, e o sexto fóra dese recinto, aínda que moi próximo a el."
Os fenicios eran politeístas e cada cidade tiña o seu propio panteón, coa onmipresenza de deidades femininas como Astarté ou Tanit, que encarnaban os principios de fertilidade e prosperidade, ben asentados na cultura mediterránea a través da figura da Gran Deusa Nai. O carácter intercambiable das deusas esténdese tamén aos nomes dos deuses masculinos, como Baal (en masculino) e Baalat (en feminino), que tamén significa señor" e "señor", respectivamente. Baal é venerado como deus das montañas e os lugares elevados, as tormentas, os mananciais e os ríos. Cando os fenicios elixían un promontorio, unha península ou unha illa para situar o porto e a zona de transacción comercial, consultaban o oráculo, levantando na zona un templo para sacralizalo. Este era necesario para levar a cabo os xuramentos pertinentes en calquera intercambio comercial e para poder realizar rituais e ofrendas para pedir amparo ao longo das travesías. Tamén servían de espazo neutral para as transaccións.O alfabeto é a achega cultural máis importante dos fenicios. As escavacións en Ra´s Samra permitiron coñecer a existencia dun alfabeto que utilizaba signos cuneiformes, de orixe mesopotámico, usado para escribir en lingua semítica, precedente directo e inmediato do fenicio da época clásica. A inscrición do rei Ahiram de Biblos mostra que no século XIII a. C. a escritura fenicia alcanzara xa a súa forma case definitiva e nos primeiros séculos do primeiro milenio existen varios testemuños de inscricións co sistema completo, de 22 signos. Este alfabeto foi posteriormente adoptado polos gregos, con adaptacións, e destes pasou aos romanos.
O Museo de Pontevedra, creado pola Deputación provincial en 1927, era coñecido anteriormente como o Museo Provincial de Pontevedra. Ademais de ser unha das paradas do Camiño de Santiago Portugués, nel podemos aprender arte de diferentes épocas, centrando especialmente no da nosa comunidade autónoma galega.Actualmente conta con seis inmobles. O primeiro, o edificio Castro Monteagudo do século XVIII, amosa arqueoloxía, ourivaría (é dicir, obxectos artísticos con prata ou outros metais preciosos) da época prerromana e romana e ourivaría popular e civil. Por outra banda, conta con pezas de pintura española, italiana e flamenga dos séculos finais da Idade Media ou Medieval (século XV) á idade moderna (XVIII). O segundo edificio, unido ao anterior, é o García Flórez, do século XVIII. Dispón de gravados, escultura relixiosa, cerámica propia de Sargadelos, o despacho do almirante Méndez Núñez (marino e militar español) e unha reprodución dunha cámara da fragata Numancia o buque militar.O terceiro, situado na mesma praza que os dous anteriores, é o edificio Fernández López. Actualmente alberga a sede administrativa e o centro de investigación do museo. Pola súa parte, o cuarto edificio ubícase ao lado da igrexa de San Bartolomeu, mentres que o quinto atópase coas ruínas do Convento de Santo Domingo. Por último, o sexto edificio, de recente construción, conta con exposicións permanentes e temporais.