Parque Nacional de Cabrera

Sobre este patrimonio

Ao sur da illa de Mallorca, nas Illas Baleares, o Arquipélago de Cabrera reúne illas e illotes de rocha calcaria, e xunto coas augas circundantes, son Parque Nacional Marítimo-Terrestre, o primeiro de España con esta figura de protección.

Para saber máis

Baixo estas augas atopamos as valiosas pradeiras submarinas de Posidonia oceánica, e as xigantescas nacras, o molusco bivalvo de maior tamaño do Mediterráneo, que, coa súa capacidade filtradora, contribúe a manter a transparencia e a excelente calidade destas augas.

En terra firme, o Arquipélago xunta a illa principal de Cabrera, a illa Conejera e quince illotes, sumando 1000 hectáreas de superficie emerxida. O seu clima semiárido, á mercede da sal e do vento, condiciona o desenvolvemento do matogueiro mediterráneo, a garriga, que conta con varios endemismos vexetais.

As aves son o estandarte faunístico do arquipélago, dada a súa condición de lugar de escala nas rutas migratorias de máis de 150 especies. A gaivota de Audouin ou o falcón de Eleonora son emblemas da ornitofauna de Cabrera. O Parque Nacional está incluído dentro da Rede de Zonas de Especial Protección para as Aves, é Lugar de Interese Comunitario e forma parte da rede de Zonas de Especial Protección de Importancia para o Mediterráneo.

Para coñecelo mellor

O Arquipélago de Cabrera foi un lugar estratéxico nas rutas marítimas das sucesivas civilizacións que chegaron a estas costas en busca de refuxio e sustento, como fenicios, cartaxineses, romanos e bizantinos.

Atopáronse restos prehistóricos desde a Idade do Bronce. Con todo, a escaseza de terra agrícola, a falta de auga e un certo illamento, impediron o asentamento permanente.

Gran parte da súa historia e o seu destino estiveron relacionados con escaramuzas e conflitos bélicos. Durante a Idade Media, sufriu continuos ataques de piratas berberiscos. A medida que aumentou o control naval sobre o Mediterráneo, diminuíron os asaltos piratas, e puideron desenvolver a agricultura e a gandería.