Dentro do centro histórico de Pontevedra existe un barrio antigo tamén chamado barrio de A Moureira que se atopaba asentado ao pé da fachada sur da Basílica de Santa María, nun dos puntos máis altos da cidade. Neste barrio vivía o gremio dos mareantes, o gremio de mar máis antigo de España. As persoas que alí vivían adicábanse tanto á pesca como á salgadura do peixe. O gremio de mareantes que vivía neste arrabal mariñeiro foron quen financiaran a construción da Basílica de Santa María. Nel atópanse diferentes tipos de casas de pescadores xa que se atopa situado a beiras do río Lérez. Está formado por ruelas que conteñen numerosas casas de patín, antigas residencias de pescadores e outras típicas casas mariñeiras como as casas terreñas e casas con sobrado. Este barrio tamén conserva casas rematadas en forma de mitra que no século XV chamaban Casas de Outón. Antigamente o barrio dividíase en tres zonas: a primeira era coñecida como A Moureira de arriba" que se situaba do lado máis próximo á ponte
a segunda zona era "Moureira da barca", máis preto de Poio e a última era a "Moureira de Abaixo" o que actualmente se chama o barrio de San Roque. Este barrio deu lugar á que foi coñecida como a Pontevedra mariñeira, unha das capitais de Galicia con maior riqueza durante a Idade Media."
Este barrio atópase situado a beiras do río Lérez, a extramuros da cidade. O nome procede de salmoira, empregada na salgadura da sardiña. Durante varios séculos este barrio mariñeiro foi o motor económico da cidade. Antigamente o barrio dividíase en tres zonas: a primeira era coñecida como A Moureira de arriba" que se situaba do lado máis próximo á ponte