Praia de Caldelas. Illa en Caldelas de Tui. Flora e fauna

Tui

Sobre este patrimonio

O río Miño nace na provincia de Lugo e percorre uns 350 km ata chegar á súa desembocadura formando un estuario entre A Guarda e Caminha. O seu traxecto é íntegro pola Comunidade Autónoma agás os seus últimos 76 km nos que se converte en fronteira natural con Portugal. Todo o curso alto do Río Miño foi declarado como Reserva da Biosfera pola UNESCO. Desde a desembocadura ata Tui, as súas augas son navegables. Ao seu paso por este municipio presenta distintas zonas habilitadas para o baño sendo as máis destacadas as praias fluviais de Areneros, en Guillarei, que posúe unha ampla zona de merendeiro e un pantalán para botarse ao río. Enfronte desta praia véxese unha illa fluvial formada por sedimentos que se foron acumulando no río Miño, este tipo de formacións chámanse morraceira. Tamén está acondicionada a praia do Penedo en Caldelas de Tui, situada preto da ribeira de Caldelas de Tui pola que se pode pasear e admirar as vistas deste tramo do río Miño. No río Miño atópanse varios tipos de ecosistemas acuáticos, lagoas e terras inundadas. As especies asociadas ao río que se adoitan atopar son anguías Anguila anguilla, troita Salmo trutta, lamprea Petromyzon marinus, ciprínidos, bermejuela Achondrostoma arcasii e un estraño mamífero como é o desmán ibérico Galemys pyrenaicus e outros máis comúns como a nutria Lutra lutra. Na parte baixa podemos atopar durante o inverno numerosas aves acuáticas, como o porrón moñudo Aythya fuligula, chorlito dourado común Pluvialis apricaria e a avefría Vanellus vanellus. A vexetación é de bosques aluviais de amieiros Alnus glutinosa, fresnos Fraxinus excelsior, carballos Quercus robur e brezais na parte alta de Calluna vulgaris.

Para saber máis

O propio topónimo de Caldelas de Tui xa indica a existencia dunha veta de augas termais que desde tempos antigos era coñecida. No século XVII faise referencia a estas augas termais na publicación Historia Universal das Augas Minerais de España" declarándose de utilidade pública en 1869. Antonio Oliver Rubio decide explotar este recurso e construír, en 1886, unhas instalacións balnearias xunto cun hotel na parroquia de San Martín de Caldelas, ás beiras do Miño. Na actualidade o conxunto compóñense de dous edificios en pedra, un acolle o centro termal e o outro o novo hotel e unha pequena casa de cantería sobre un dos mananciais que serve para realizar as inhalacións. Alberga coxetís salóns, con espellos venecianos e lámpadas da época, que respectan a amplitude orixinal coa que foron deseñados. Nun edificio anexo de pouco máis de dez anos están situadas as habitacións, que se abren aos viñedos, así como os hortos de cana e millo ás beiras do río. A parroquia de Caldelas de Tui caracterízase por estar conformada por un pobo tradicional galego onde se pode visitar a Igrexa de San Martín, de orixe románico pero reconstruída en estilo barroco de finais do século XVIII. Atópase xunto á desembocadura do río Caselas. A finais de agosto celébrase a Festa da Virxe da Rocha, concretamente o último domingo do mes, e ao día seguinte, o luns ten lugar ás beiras do Miño a festa da empanada.

Para coñecelo mellor

En Caldelas de Tui o San Martiño de Caldelas de Tui, na provincia de Pontevedra, podemos atopar a praia fluvial de Caldelas. Conta con bandeira azul desde o ano 2015. Trátase dunha zona de baño, de uns 250 metros de lonxitude, que está formada por unha presa de pedra nun bosque con diferentes árbores, como bidueiros, castiñeiros e carballos. Ademais, o seu espazo natural, as súas augas limpas e cristalinas e os seus dous parques conforman un paisaxe espectacular. Ademais, Caldelas conta con dúas igrexas e con augas termais que motivaron a creación dun balneario. No século XVII, Tui xa era coñecido polas súas augas e, case vinte anos despois, Antonio Oliver Rubio decidiu construír as instalacións balnearias xunto cun hotel. Nesta zona natural podemos atopar diferentes especies. Entre elas cabe mencionar ranas, merlos, pardais, pegas, cervos, coellos, lobos, toupiños, morcegos ou lagartixas.