A primeira fábrica pioneira en aplicar un método industrial de conservas en Galicia estaba situada na praia de Arealonga, en Chapela. Unha parroquia que pertence actualmente ao municipio de Redondela, pero que, por aquela época pertencía ao concello de Lavadores. Víctor Curbera Puig foi o seu fundador en 1861, era catalán de nacemento que se trasladou a Vigo en busca da prosperidade nos negocios, aventura empresarial familiar que terminou en 1990. Por un acontecemento casual, un naufraxio fronte ás costas de Finisterre, coñeceu o método desenvolvido polo confiteiro parisiense Nicolás Appert, e decidiu aplicalo en Vigo. Appert inventou a maneira de conservar os alimentos en tarros de cristal que pouco despois Philippe de Girard innovaría utilizando recipientes de estaño. Curbera fixo unha gran inversión e construíu dous edificios nas proximidades da praia de Arealonga que contaban con rampas de acceso desde o mar para descargar o material. Na fábrica traballaban mulleres para tratar o produto, mentres os homes dedicábanse ás tarefas mecánicas. Ademais das sardiñas, e outros peixes, tamén se envasaban froitas, carnes e leite de vaca. Como a familia Curbera posuía experiencia no transporte marítimo, sobre todo con países de América, boa parte da produción destinábase á exportación desde o porto de Vigo. Utilizaban un método moi artesanal para elaborar as conservas polo que os custos de produción disparábanse. A conserveira funcionou ata 1877 pero a familia seguiu no negocio e converteuse en referente non só en Vigo senón noutros lugares de Galicia.
A pesar de que a conserveira funcionou ata 1877 a familia seguiu no negocio e converteuse en referente non só en Vigo senón noutros lugares de Galicia. O seu fillo José Ramón Curbera en 1900 desenvolvera un importante negocio con fábricas en Vigo e Bueu e chegou a producir tres millóns e medio de conservas ao ano. A experiencia e os seus bos contactos fixérono ser o Presidente da Unión de Fabricantes de Conservas, entidade que tiña como obxectivo mellorar as condicións da industria, conseguir axudas públicas e ao mesmo tempo investir na innovación de novos proxectos. Tamén se dedicou á política chegando a ser tenente alcalde de Vigo e un dos fundadores da Cámara de Comercio e do que era o Banco de Vigo. Foi presidente do Club de Campo e tamén do Vigo Sporting, un dos clubes de fútbol máis representativos da cidade. Curbera fillo, impulsou a actividade económica da cidade e logrou establecer un equilibrio económico entre as inversións e a rendibilidade e tamén axudou a numerosos mariñeiros de Vigo e os seus arredores. Esta saga familiar tamén sufriu a crise producida pola falta de sardiña en Galicia que resolveu mercando sete vapores para realizar as tarefas de pesca en Asturias e o norte de África. O obxectivo era que as conserveiras que xestionaban non quedasen abandonadas. Finalmente, as empresas da familia Curbera desapareceron en 1990 ao non poder facer fronte á crise. Foi o final dunha dinastía familiar, aínda que se conservan os seus valores. A praia de Arealonga localízase na parroquia de Capela que pertence ao municipio de Redondela. O areal atópase entre o porto deportivo e o porto de Chapela.
Redondela é un municipio da provincia de Pontevedra que foi habitado desde tempos inmemoriais pois, no Monte Penide ou Monte Mirallo e Ventosela, atopáronse diferentes restos de dolmens, petroglifos e gravados rupestres que o demostran. Chapela é unha parroquia de Redondela que destaca por ser unha vila mariñeira onde a industria é moi importante, tendo unha fábrica de prestixio no municipio: Pescanova. Galicia sempre foi un paso por diante en canto á pesca e á conserva. A partir do século XIX, os empresarios cataláns decidiron cambiar as fábricas de salgadura polas conservas de peixe. Así o demostra a conserveira Palacio de Oriente pois, Antonio Alonso, o fundador, escolleu Galicia para construír a súa primeira factoría no ano 1814. Por outra banda, a construción naval sempre destacou na provincia de Pontevedra. Existía a necesidade de pescar cada vez máis lonxe e con barcos máis grandes, por iso, empezáronse a crear os estaleiros da ría de Vigo. Nun principio, construíanse artesanalmente naves como gamelas, dornas e lanchas de xeito, que eran barcos que se axustaban á pesca daquela. Pero a partir de 1880, o ferrocarril xa levaba peixe fresco ao mercado interior e por iso, a industria conserveira viguesa aumentou a súa demanda.