O Pazo de Piñor, coñecido tradicionalmente como Casa dos Lemos, atópase a tan só 3-4 quilómetros da cidade de Ourense, entre os lugares coñecidos como As Quintas e O Hospitaliño, na parroquia de San Lourenzo de Piñor. A súa orixe remóntase a principios do século XVI, a partir da casa dun labrego acomodado chamado Pero García de Pazos. Os posteriores propietarios foron quen construíron o edificio actual, cuxa estrutura principal data do segundo terzo do século XVI, aínda que conserva elementos dos séculos XVIII e XIX, sendo deste último as dependencias agrícolas. No exterior destacan as súas dúas chemineas altas e delgadas, as portas e o peche perimetral, que permite ver as fachadas interiores. No interior sobresae unha fermosa escaleira de granito de estilo barroco compostelán. O xardín está moi ben conservado grazas a que o edificio segue habitado, e os actuais moradores continúan con labores de rehabilitación e mellora.
O Pazo de Piñor, tamén chamado Casa dos Lemos, é unha casa antiga e grande que está moi preto de Ourense, no campo. Hai moitos anos, no século XVI, un labrego chamado Pero García de Pazos vivía alí e, co tempo, a súa familia e outros donos foron construíndo a casa que vemos hoxe. O pazo ten dúas chemineas moi altas, un xardín fermoso e unha escaleira de pedra moi especial. A casa está rodeada por un muro e, como aínda vive xente nela, coidan moito dela e están arranxándoa pouco a pouco.
O Pazo de Piñor, coñecido como Casa dos Lemos, constitúe un relevante exemplo de arquitectura civil galega, situado entre os lugares de As Quintas e O Hospitaliño na parroquia de San Lourenzo de Piñor, a escasos quilómetros de Ourense. A súa orixe sitúase a comezos do século XVI, a partir da vivenda dun mediero acomodado, Pero García de Pazos, sendo os sucesivos propietarios quen impulsaron a actual configuración do inmoble. A fábrica principal, do segundo terzo do século XVI, conserva varios corpos orixinais e foi ampliada con elementos dos séculos XVIII e XIX, destacando neste último as dependencias agrícolas. Exteriormente, sobresaen dúas chemineas estilizadas, as portas e o peche perimetral baixo, que permite unha visión parcial das fachadas interiores. O interior alberga unha notable escaleira de granito, representativa do barroco de placas compostelán. O xardín, en excelente estado de conservación, e as continuas labores de rehabilitación por parte dos actuais moradores, contribúen á preservación e posta en valor do conxunto.