Viana do Castelo é unha cidade costeira situada na desembocadura do río Lima, dentro da comunidade do Alto Minho. Históricamente, moi unida á participación nos Descubrimentos portugueses e á pesca do bacallau que se reflicte na importancia do seu porto pesqueiro. O casco antigo desta vila destaca polo seu gran valor histórico e arquitectónico de inspiración manuelina, renacentista, barroca ou modernista. Posúe pazos blasóns, conventos, igrexas e fontes que constitúen a herdanza patrimonial da cidade. A praza da República é o centro da cidade onde destaca a fonte renacentista coñecida como Chafariz, construída por João Lopes, o Vello, en 1554, que se atopa coroada con motivos manuelinos dun astrolabio esférico e a cruz da Orde de Cristo. Os edificios circundantes como os Antigos Paços do Concelho, o antigo concello, que data do século XVI e que actualmente é utilizado para albergar exposicións. Tamén, está a igrexa da Misericordia, reconstruída en 1714, mostrando no seu interior unha das decoracións de mosaicos de azulexos máis fermosas de Portugal, creados polo artista António de Oliveira Bernardes. Na rúa de atrás, localízase a Igreja Matriz ou tamén coñecida como Sé de Viana do Castelo, que comezou a construírse na primeira metade do século XV. Foi obxecto de diversas modificacións ao longo da historia, e finalmente convertida en catedral en 1977. Destaca o seu pórtico principal, cos seus torreóns almenados, as esculturas dos seis apóstolos e os sepulcros blasóns que se atopan no seu interior, así como as súas capelas. Posúe unha mestura de estilos como as súas torres románicas e a porta gótica tallada con figuras de Xesús e os evanxelistas. Moi preto atópase a Capela das Malheiras, do século XVIII, que recibe este nome porque está adosada á Casa de Malheiro Reimão, bispo de Río de Janeiro, que a mandou construír. Está considerada un dos mellores exemplos da arquitectura barroca portuguesa, cuxo deseño se atribúe a Nicolau Nasoni. A fachada está moi decorada con granito labrado con motivos vexetais. Está dedicada a San Francisco de Paúl, e no interior hai un retablo de madeira policromada cunha talla rococó. A pouco máis de 200 metros localízase, no antigo edificio do Banco de Portugal, o Museo do Traxe, que a través da súa exposición fai un percorrido da confección artesanal e o vestiario tradicional de Viana. Outros edificios que se atopan no centro histórico son, o Hospital Vello dos séculos XV e XVII que foi antigo albergue dos peregrinos de Santiago, fundado por João Paes o Vello en 1468 e restaurado no século XV
a Casa dos Nichos do século XV que presenta dúas esculturas góticas coroada por marquesiñas que representan a escena da Anunciación ou as casas señoriais de Casa dos Costa Barros e a Casa dos Abreu Távora ambas do século XVI diferentes entre si pero que comparten decoracións de estilo manuelino. Partindo do centro histórico en dirección cara ao largo 5 de Outubro vése o Monumento á Revolución dos Cravos do 25 de abril, do escultor José Rodrigues, un rectángulo de liñas sinxelas cun espazo no medio que deixa ver o mar. Un símbolo no medio da ampla Praza da Liberdade, custodiada de forma simétrica, por dous edificios contemporáneos, obra do pai da Escola de Arquitectura do Porto Fernando Távora. Moi preto, atópase o antigo barco-hospital Gil Eannes que está ancorado na parte final do porto de Viana do Castelo. Esta embarcación daba asistencia en alta mar a mariñeiros da costa de Terranova e Groenlandia, actualmente atópase restaurado e é visitable. Tamén, no mesmo barco, localízase o Centro de Interpretación Medioambiental e de Documentación do Mar. Seguindo en dirección cara ao mar, no largo de Santa Catarina atópase, formando parte do porto de Viana do Castelo, un pantalán onde atracan as embarcacións máis pequenas. Esta zona presenta, entre as rúas D. Senhor Daniel Machado e a rúa dos Povoeiros unhas edificacións de pequeno tamaño e normalmente de planta baixa ou unha planta que corresponden ás vivendas dos mariñeiros da zona. En primeira instancia vése un establecemento conformado por un edificio de dúas plantas que posúe na súa parte superior un escudo composto por unha áncora e dous remos cruzados nun flotador salvavidas e que di "Asociación de clase dos mariñeiros". Tamén, neste barrio mariñeiro, atópase a Capela de Santa Catarina que orixinalmente fora colocada no Castelo da Barra e debido ao difícil acceso dos mariñeiros a esta capela, Felipe III de España autorizou a construción do templo actual a uns 50 metros da dársena pesqueira. No seu interior véense exvotos de barcos de cera en miniatura. En fronte, sitúase o peirao e pódese camiñar pola rúa dos Mareantes onde se atopan naves, almacéns e talleres pertencentes aos mariñeiros ademais de ver as embarcacións. A continuación, ergueuse unha das primeiras fortificacións situadas na desembocadura do río Lima: o Castelo Santiago da Barra, tamén coñecido como o Castelo de Viana, coa planta poligonal que o caracteriza. É interesante percorrer o perímetro das murallas deste pequeno castelo que foi construído durante o século XV como un pequeno forte, pero que despois se incorporou a outro máis grande encargado por Felipe I en 1592 para protexer o porto dos ataques de piratas.
Unindo ambas beiras do río Lima atópase a ponte Eiffel. Estrutura da época da arquitectura do ferro feita a partir dos debuxos e os cálculos da honorable Casa Eiffel. Inaugurouse o 30 de xullo de 1878 e permitiu non só comezar o tráfico ferroviario senón tamén substituír a vella ponte de madeira que conectaba o lugar de São Bento en Viana coa beira esquerda do río. A ponte consta de 563 metros de lonxitude e 6 de ancho, foron necesarias máis de 2 toneladas de ferro para a construción dos taboleiros que se basean en nove piares en cantería de granito, cuxos cimentos alcanzan ata os 22 metros de profundidade. Ás aforas de Viana do Castelo, na cima do monte de Santa Luzia atópase o templo do Sagrado Corazón de Xesús, sen dúbida un dos monumentos máis coñecidos e máis emblemáticos do país. Esta basílica posúe elementos neo-románicos, neobizantinos e neogóticos. O seu autor foi un dos arquitectos con maior proxección nacional e internacional na época, Miguel Ventura Terra (1866-1919). O proxecto data de 1898 pero a obra só foi iniciada nos primeiros anos do século XX. O templo foi aberto ao público en 1926, despois da morte do seu autor e finalizada a súa construción en 1943. Desde este enclave vése unha marabillosa panorámica do val que forma o río Lima e a cidade de Viana do Castelo, coa súa zona portuaria, os areais da beira oposta e o esplendor da desembocadura do devandito río.